Blue Jasmine 2

Feeling blue

Jasmine (of eigenlijk Jeannette) is feeling blue sinds ze zowat alles wat ze had is kwijtgeraakt. En ze had erg veel om kwijt te geraken. Nu probeert ze haar leven opnieuw op de rails te krijgen, terwijl ze tijdelijk haar intrek heeft genomen bij haar zus Ginger. Eén ding is ze niet kwijt en dat is de zelfingenomenheid die zo goed paste bij haar rijkeluisleventje van weleer. Nu haar man een onverbeterlijke bedrieger blijkt te zijn, al zijn bijeengesjoemelde rijkdom door de overheid in beslag is genomen en hij zichzelf in de gevangenis uit zijn lijden heeft verlost, staat Jasmine aan de rand van een zenuwinzinking. Ze dreigt te verdrinken in zelfmedelijden.

6.JPGAanvankelijk hebben we het als kijkers te doen met de from riches to rags Jasmine. Hoe meer we haar echter leren kennen door slimme flashbacks naar haar hautaine leventje van weleer en door het tonen van haar onkunde en vooral onwil om zich aan te passen aan haar nieuwe low class situatie, beginnen we te beseffen dat ze vooral zichzelf in de weg staat en al even onverbeterlijk is als haar man zaliger.

De menselijke natuur

Woody Allen serveert ons opnieuw een cynische blik op onze menselijke en in het bijzonder amoureuze drijfveren, maar weet het als geen ander in een luchtig jasje te steken, waardoor de neerwaartse spiraal van Jasmine toch behapbaar blijft en er geregeld goed gelachen kan worden. Met een gedurfd einde blijven we uiteindelijk wel met een flinke kater achter.

Blue Jasmine IVDe film lijkt het in de eerste plaats gemunt te hebben op de zelfingenomenheid van de hogere klasse, maar het verhaal van Jasmine ontspint zich juist in de confrontatie met haar in alles tegengestelde zus Ginger, die de lagere klasse vertegenwoordigt. Ook zij blijkt niet immuun te zijn voor het ziektebeeld van Jasmine en verglijdt eveneens in zelfmedelijden. In het verlengde hiervan kun je eigenlijk stellen dat iedereen in Allens wereldje vooral met zichzelf bezig is en weinig met de ander, uitgezonderd dan om die ander voor zijn/haar eigen karretje te spannen. Denk aan de hitsige tandarts/werkgever van Jasmine of de nieuwe love/life-interests van de twee zussen. Kortom, weinig hoop of verlossing te vinden in deze nieuwe Allen, maar we worden wel uitgedaagd om onze eigen drijfveren eerlijk onder de loep te nemen.

Blue Jasmine – Woody Allen (Perdido Productions, 2013)

One Response

  1. Tom De Craene

    Ik ging deze net recenseren, maar je was me voor Jef. Eerlijke review en dezelfde score die ik zou geven. Ik wou slechts nog iets zeggen over de uitmuntende acteerprestatie van zowel Cate Blanchett en Sally Hawkins en de ietwat bedroevende mannenrollen.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.