tt1853728

*bevat spoilers*

In Kill Bill (vooral Vol. 2 dan) dweepte Quentin Tarantino al met het spaghetti-westerngenre, maar in zijn nieuwste prent, Django Unchained, gaat hij er helemaal voor. Het resultaat is een pareltje geworden.

Alles voor de vrouw

De slaaf Django (Jamie Foxx) wordt in het begin van de film bevrijd door premiejager Dr. King Schultz (Christoph Waltz). Django weet namelijk hoe zijn volgende premies eruit zien en Schultz heeft zijn hulp nodig.

Het wordt snel duidelijk dat Django uiterst talentvol is, en wanneer hij Schultz vertelt over zijn geliefde Broomhilda die bij een andere slavenhandelaar terecht is gekomen en dat hij haar wil bevrijden, is de blanke premiejager duidelijk ontroerd. Hij wil Django helpen om zijn vrouw te bevrijden op voorwaarde dat Django hem eerst helpt nog wat meer premies te incasseren.

url-2Na een tijd waarin Django een erg goede premiejager geworden is, komen ze te weten dat Broomhilda in het bezit is van de rijke slavenhandelaar monsieur Candie (Leonardo DiCaprio), een man die bekend staat om zijn wreedheid tegenover slaven. Ze proberen haar door een list te bevrijden, maar Candie lijkt daar niet in te trappen. De film draait uit in een orgie van geweld.

Wraak

Django Unchained is in veel opzichten een typische Tarantino geworden. Het is een film die vol wraakgevoelens zit, het soort waar je bijna van geniet. Net zoals de kijker haast blij werd dat de joden hun wraak kregen in Inglorious Basterds, gebeurt hetzelfde met de zwarte slaven in Django Unchained. Maar waar in Inglorious Basterds en Kill Bill het in de eerste plaats ging over wraak, is dat bij Django Unchained ondergeschikt aan een hoop; de liefde die Django voor Broomhilda heeft: dat staat centraal (al krijgt wraak meer dan ruimte om genomen te worden).

url-1Daarnaast zijn de beelden weer ijzersterk. Zelfs de gruwelijke gevechten zien er adembenemend mooi uit, al heeft Tarantino wel erg vreemde opvattingen over de hoeveelheid bloed in het menselijk lichaam.

“Ik kan niets zien”

Verder is de film enorm grappig. Als meest hilarische scène schuiven we zonder twijfelen de discussie tussen de Ku Klux Klan-leden over het gebruik van witte maskers en vooral over het feit dat de gaten voor de ogen daarin niet erg bevorderlijk zijn voor het zicht bij het paardrijden naar voor. Dat Don Johnson, die we normaal enkel in eerder stoere rollen gewend zijn, daarbij komt opdraven als de lompe, racistische zuiderling maakt het alleen maar grappiger.

Tarantino neemt ook een loopje met zichzelf. Het einde is zonder meer ridicuul en daarmee onderstreept Tarantino dat hij beseft dat hij weer over-the-top geweest is met zijn geweld.

Het sterkste filmische aspect vonden we echter de tocht naar de plantage die Django en Schultz met Candie maken. In het begin van de film is Schultz heel duidelijk de leider van de twee, maar tijdens de tocht neemt Django het van hem over en wordt hij de meester van zijn eigen lot. Schultz is in het begin een koelbloedige premiejager die zonder verpinken moordt, maar laat uiteindelijk toch zijn menselijkheid zien bij de confrontatie met het leed van de zwarte slaven. Django daarentegen wordt steeds harder omdat hij zijn doel wil bereiken: Broomhilda bevrijden.

url-3Gaandeweg verliest het personage van Christoph Waltz daardoor de sympathie van de kijker – hij wordt een watje – maar net dat proces is een bewijs van de sterke acteerprestatie van Waltz. Foxx treedt meer en meer op de voorgrond en Waltz ruimt ook graag de baan voor hem. De andere acteerprestaties zijn trouwens ook sterk. Leonardo DiCaprio laat voor de zoveelste keer zien dat zijn niet-inspirerende doorbraakrol in Titanic maar een rookgordijn was en dat hij wel degelijk een van de betere acteurs van deze tijd is. Maar ook Samuel L. Jackson schittert als verrader. Jamie Foxx doet het bij momenten erg sterk, maar lijkt soms net wat te moeten onderdoen voor bovengenoemde klasbakken.

Het geheel is een visueel prachtige film geworden waarmee Tarantino – zoals we van hem gewoon zijn – met extreem geweld een zeer ernstige problematiek aankaart en daar ook een standpunt in neemt: slavernij en racisme zijn niet acceptabel.

Django Unchained – Quentin Tarantino (Weinstein Company, 2013)

Deze review is gebaseerd op de analyse die ikzelf met de drie andere CS-auteurs Philip, Stefan en Jef gemaakt heb bij een pint na het bekijken van de film. Waar onze meningen uiteenliepen heb ik mijn eigen ideeën gevolgd.

About The Author

Oud-redacteur
Google+

Job studeerde pedagogische wetenschappen aan de Universiteit Gent, waar hij ook zijn academische initiële lerarenopleiding deed. Daarna studeerde hij theologie aan de Evangelische Theologische Faculteit, Leuven waar hij ook coördinator van de lerarenopleiding was. Daarnaast was hij als trainer en projectmanager werkzaam bij de studentenorganisatie Ichtus Vlaanderen. In 2013 verhuisde hij naar Zuid-Afrika waar hij als lector Nieuwe Testament werkt voor het Cape Town Biblical College.

4 Responses

  1. Febe

    Geweldige film! Genoten!
    Die scène met de witte maskers was inderdaad TOP! (:

    Reply
  2. peTer

    he Job, geweldige film inderdaad. eindelijk weer eens een echte film, Tarantino waardig zeg ik dan; kan in het rijtje Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Django Unchained. De rest is aardig, maar geen meesterwerken. Eindelijk weer eens een goed plot ook (zij het geleend).

    Reply
  3. Job

    Ik apprecieerde trouwens ook heel erg dat Tarantino haast expliciet aangeeft dat het verhaal geleend is door een van zijn personages naar de legende te laten verwijzen. Wat mij betreft mag je Inglorious Basterds ook aan het rijtje toevoegen.

    Reply
  4. Evelyn

    Goeie review, ik kan er mij helemaal in vinden. Blij dat ik hem ben gaan bekijken. En ik vind ook dat Inglorious Basterds zeker in het rijtje past :-)

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.