Al 14 jaar gaat deze Amerikaanse punkrockband mee, en hun stevige poppy nummers met emotionele, soms wat melige zang, is al jaren een vaste waarde in de punkscene. In het voorjaar van 2014 doen ze een Europese tour, waardoor ze (eindelijk) ook eens op de Groezrock-affiche staan. Ze stellen op de eerste dag de Etnies-stage niet teleur. De eerste nummers komen er jammergenoeg niet zo goed door, vanwege wat onzuiverheden met de geluidstechniek. Ondanks dat, spelen ze met 100% enthousiasme. Wanneer, na enkele nummers, ook het geluid meer dan bekoorlijk is, krijgen we een warme douche van hun Weezer-achtige powerpop. Cultuurshock spreekt na het optreden met Anthony Raneri (zang, gitaar)

Cultuurshock: Hoe is het optreden aan jullie kant bevallen?

Anthony: Het was fantastisch! Ik hou van festival-optredens, en Groezrock is een van de beste van Europa. Heel goede organisatie, alles loopt gesmeerd en in een goede sfeer. Hopelijk mogen we nog terugkomen. De Amerikaanse bands die niet geprogrammeerd staan dit jaar zijn gewoon jaloers. Er staan nog heel veel coole bands geprogrammeerd vandaag en morgen; NOFX, Descendents, the Menzingers, New Found Glory, I am the Avalanche, Taking Back Sunday… ik hoop er nog enkele mee te kunnen pikken.

CS: Jullie presenteren het nieuwe full album “Cult”. Jullie lijken heel trouw te zijn gebleven aan de gekende sound. Waarin onderscheidt hij zich van de vorige albums?

Anthony: We zijn inderdaad heel tevreden over de stijl die we spelen, en hebben er voor gekozen om er een echte Bayside-plaat van te maken. We willen niet iedere plaat muzikaal iets nieuws gaan uitvinden. Wat wel verschillend is met de vorige albums zijn de teksten. Die zijn vanuit een ander perspectief geschreven. Ik beschreef vroeger steeds situaties die ik meemaakte en van daaruit mijn gevoelens en hoe ik ermee om ging. Op “Cult” kijk ik meer naar de toekomst, en durf ik het wat groter bekijken. Wat wil ik nog allemaal met mijn leven? Hoe sta ik tegenover leven en dood? De laatste tijd denk ik veel na over wat mensen over mij zullen zeggen als ik er niet meer zal zijn. Ik wil een goede  persoon geweest zijn voor iedereen, zeker ook als vader. Daarvoor kijk ik veel op naar de generatie van mijn grootvader. De mensen die in de grote Wereldoorlogen hebben gevochten. Dat waren echte “gentlemen”.

CS:En wat wil je nog allemaal met de band de komende jaren?

Anthony: We zijn eigenlijk heel tevreden met hoe het gaat nu. Ieder album en iedere tour doet het net iets beter dan de vorige. Het aantal fans groeit langzaam aan. We zijn eigenlijk heel tevreden hopen dat het op deze manier doorgaat. We doen het al 14 jaar goed met de band, en deze trend mag nog lang aanhouden.

CS: Wat was de reden van de overstap naar Hopeless Records?

Hopeless is een ideale partner voor ons. Ze laten de keuze in alles aan ons. Muzikaal, maar ook in promotionele doeleinden. Zij stellen dingen voor, maar we zijn steeds vrij om hierin mee te gaan of niet. Ook zij zijn tevreden met onze fanbase zoals die er nu voorstaat. Er mogen er gerust bij komen, maar het moet niet te geforceerd gaan.

CS: Je hebt een heel zuivere en rakende stem, waarschijnlijk het meest dragende onderdeel van de Bayside-sound. Hoe is jouw zangcarrière begonnen?

Anthony: 14 jaar geleden, wanneer we de band opstartten. Ik heb het geleerd als zanger van Bayside met “trial and error”. Op tour moet ik iedere avond kunnen zingen. Als het eens heel goed was, probeer ik te onthouden hoe het waarschijnlijk kwam. Als het eens slecht ging, probeer ik te achterhalen waar het fout liep. Iedere morgen en vlak voor het optreden doe ik een kleine warm-up, en ik let ook goed op wanneer ik precies eet en drink. Ik heb veel op mezelf getraind., maar ik heb nooit een zangcoach of iets dergelijks nodig gehad.

CS: In 2005 verloren jullie de toenmalige drummer, John Holohan, in een dramatisch auto-accident. Heeft dit een belangrijke wending gegeven tot wie jullie nu zijn als band?

Anthony: Als personen zijn we toen een goede vriend verloren. Maar, in tegenstelling tot wat veel van ons verwacht werd, heeft dit ons als band niet echt veranderd. Dat hebben we gescheiden gehouden. We gingen gewoon verder als band, en dat heeft daar niets aan veranderd.

CS: Wat is het verhaal achter de bandnaam “Bayside”?

Anthony: We hadden reeds onze eerste demo opgenomen, en wilden die gaan verspreiden. We hadden nog steeds geen naam op dat moment, en waren al onderweg om de eerste te gaan afleveren. De buurt waar wij wonen heet “Bayside”. Toen we langs het bord van het bijhorende treinstation liepen, en daarop ook die naam zagen staan, hebben we die naam dan maar op de CD geschreven.

CS: Zou je nu, na 14 jaar, een betere naam kunnen bedenken die exact beschrijft wat jullie stijl is en waar jullie voor staan?

Anthony: Ik geloof niet echt in de kracht van bandnamen… als we ooit een naam kunnen verzinnen die echt bij onze muziek past… Het zou dan pas echt belachelijk klinken (lacht)…

CS: Ok dan… dank je wel voor het optreden, en geniet zelf ook nog van Groezrock!

Anthony: Absoluut!

About The Author

Leave a Reply

Your email address will not be published.