beeld___boomjong_websiteformaat

Gezien op 13 maart 2014 @ Boze Wolf Festival, Aarschot

Dit is het bos
In het bos
Gelden andere regels
Die zijn een mysterie

Ooit
Was er een tijd
Dat de mens die regels begreep
Nu is dat
Een verleden tijd

Zo begint de intieme, poëtische voorstelling Boomjong van Jelle Marteel, een geëngageerde theatermaker die zich verdiept in de relatie tussen mens en natuur.

Bij het bos staat een huis en in dat huis woont een jongetje. Zijn ouders hebben geen oog voor hem en zijn enkel bezig met het huis, het werk, het leven, het werk, het huis, het leven, het werk, het huis, het leven. Maar zijn ouders hebben geen oog voor het leven van hun kind en deze goede jongen verandert in een rotkind dat eekhoorns pest en bomen in brand steekt uit verveling. De feeën in het bos zien wat er misgaat en beramen een plan om de jongen te pakken. Een hevige storm sleept de jongen mee uit het huis en na een bedwelmende dans van de feeën valt de jongen op zijn gezicht en wordt opgesloten in een oude eik. Zijn ouders kunnen het verdriet niet aan van hun verloren kind en trekken naar de stad. Weg van het huis, weg van het bos.

boomjongJaren later komt er een meisje in het huis bij het bos wonen, een goed meisje dat vol verwondering kijkt naar het bos terwijl haar ouders aan tafel ruziën over welke boom weg moet en waar het groen moet wijken voor menselijke maaksels. Het meisje ziet zelfs een gezicht in de bast van de oude eik en houdt ervan om urenlang te kijken. Haar ouders zien dat anders en zijn bezig met het huis, het werk, het leven, het werk, het huis, het leven, het werk, het huis, het leven. Dat gedrag zint de feeën niet en opnieuw verzinnen ze een plan. De geschiedenis herhaalt zich met een andere schuldvraag.

Zeer sterk in deze voorstelling is de herhaling, twee bijna dezelfde verhalen over kinderen of ouders en hun omgang met de natuur, maar ook over de relatie tussen kinderen en ouders die nog weinig afweten van elkaars leven. Hoewel de wraak haarscherp is eindigt het stuk  eindigt misschien net iets te veel zoals een sprookje. Maar misschien hebben kleine en grote kijkers die hoop ook nodig dat het mooi kan aflopen.

Jelle Marteel en Philippe Annaert kiezen voor een sprookje om een belangrijk thema aan te snijden. In een miniatuur versie (twee bij een meter oppervlakte) van de wereld weten ze met modelbouw bomen, een sprekende eik, kerstlichtjes, schattige hertjes, mini popjes en een zo getrouw mogelijke nabootsing van zonsopgang en de furie van vuurvliegjes een prachtige voorstelling te maken die tot denken aanzet.

In de gaten houden!

Review: Niels Vandereyken
Foto’s: Boomjong

One Response

Leave a Reply

Your email address will not be published.