adele watts 2 De Londense fotografe Adele Watts was voor enkele dagen in Brussel en Antwerpen. We spraken haar tussen enkele sessies in op de metro. 

CS: Adele, je werkt als fotograaf. Hoe is dat begonnen?

Watts: Het begon toen ik 16 was op school. Ik deed mijn eindexamens en een oudere vriend was al aan de slag als fotograaf. Dat inspireerde me en ik ging verder studeerden en haalde mijn diploma in fotografie in Southampton.

CS: Welke onderwerpen fascineren je?

Watts: Ik hou nogal van sociale onderwerpen. Het dagelijkse leven. Ik hou ervan om rondom mij te kijken met mijn eigen ogen. Ik zoek dingen die andere misschien missen. Gewone dingen buitengewoon maken.

CS: Ik merkte dat je heel kalm bent als je portretten maakt van mensen.

Watts: Zo voelt het niet.

CS: Toch wel, het creeert een bepaalde rust bij de mensen die voor de camera staan.

Watts: Dat is goed, ik voelde me wat bazig.

adele wattsCS: Waar ben je momenteel mee bezig?

Watts: Ik werk nu in Brussel en Antwerpen aan een project met Oasis en STOP THE TRAFFIK. Het heet In the Long run en ze lopen deze zomer een mensenhandelroute om aandacht te vragen voor het probleem en projecten te ondersteunen. Het is fantastisch, erg leuk. Voor mij is het een droomproject. Mijn hart gaat uit naar mensen in de marge en ik hou er van om mensen een stem te geven, hun stem te  laten klinken, hoewel ik hen fotografeer. Ik wil een gelegenheid creeeren waar mensen zich kunnen voorstellen op een positieve manier.

CS: Je deed eerder een project met daklozen (red: Adele Watts begeleidde drie daklozen in een fotografieproject). Welke herinneringen koester je?

Watts: Vooral de relaties. Het project heette DISPOSABLE liep anderhalfjaar. Het was een participatief project en ik gaf wegwerpcamera’s aan mensen die op straat of in een opvang leefden in London. Ik leerde de mensen kennen doordat ik meehielp in vrijwilligerswerk van de kerk. De eerste zes maanden werkte ik aan relaties en daarna begon het werken met camera’s. Ik volgde drie mensen tijdens een lange periode. Omdat het zo een lange periode was maakten ze een uitgebreide reeks foto’s. Ze vertrouwden me en ik hen. Dat was erg mooi.

CS: Zagen deze daklozen ook het eindresultaat?

Watts: Ze zagen de foto’s nadat ik het rolletje had laten ontwikkelen, de foto’s inscande en toonde op mijn computer. We brachten de foto’s samen voor een tentoonstelling in The Living Room in Soho. Die tentoonstelling was enkele maanden te bekijken. Daarna stelde ik opnieuw tentoon in Fourcorners, een gallerij in East-Londen. Dat was in oktober vorig jaar. We hopen dit jaar nog een boek uit te brengen met de foto’s. Een van de gasten, Spike, heeft nu werk in het buitenland. Het gaat hen allemaal goed.

CS: Welke rol speelt jouw geloof in je werk?

Watts: Ik hoop dat het vertrouwen dat ik mensen geef, zoals bij het DISPOSABLE project, mensen toestaat om opnieuw creatief te zijn. Ik geloof dat God er van houdt als wij creatief zijn, net zoals Hij zelf is. Weten dat God zo veel liefde voor iedereen heeft, drijft me ook.

Ik hoop mijn fotografie ook te gebruiken om mensen bewust te maken. Soms heb je geen idee waar mensen door heen gaan. Ik hoop dat foto’s dat wel kunnen uitdrukkken.

CS: Erg mooi. Hartelijk dank, Adele.

www.adelewatts.com

Interview: Niels Vandereyken
Foto’s: Adele Watts

About The Author

Hoofdredacteur

Leave a Reply

Your email address will not be published.