IMG_2707Het voormalige hoofdgebouw van de mijn in Waterschei leent zich uitstekend voor een diverse tentoonstelling als Mine-Art. Niet alleen het robuuste binnenwerk, de afgebladerde muren en de vergane glorie van een rijk mijn verleden maar ook de architectuur vragen om een nieuwe bezetting. De mijn site is sowieso een geliefd terrein voor fotograven die de schoonheid van wat was en wat er nog steeds is in beeld willen brengen.

Voor de tweede editie van Mine-Art werden 85 kunstenaars geselecteerd om hun werken ten toon te stellen. De kring van ex-mijnwerkers en kunstenaars gefascineerd door de mijn van de eerste editie werd aanzienlijk verbreed. Van mijn gerelateerde kunst tot volkomen abstract, vrije grafiek tot installaties, van mooie voorwerpen tot media met een duidelijke boodschap, alles vond een plaats in de ruime mijnhal.

Bijblijvers waren de eerlijke fotografie van Paul Laes, voor wie photoshop taboe lijkt en een buitengewoon oog heeft voor dagdagelijkse taferelen en die bij het juiste licht weet vast te leggen.

Verder ook het grafische werk van Eddy Vandereyken die zowel in zwart-wit als vierkleurendruk zijn fascinatie voor figurentheater weergeeft. Een andere interessante benadering toont Norbert Lesage wiens zwart-witte etsenreeks “De Mijn” je helemaal onder delft in het mijngebeuren. Ingekaderd in ruwhouten bakken met ingebouwde koplamp past het uitstekend bij het karakteristieke beeld van de Limburgse mijnwerker met lamp op zijn helm. Pascal de Bock etaleert indrukwekkende reisfoto’s met een filmische kleurenpracht.

De installaties met wegwerpmaterialen van Albert Vissers roepen vragen op bij de zin van oorlog en leed. Twee figuren, gehuld in dekens liggen ineen gedoken achter een waslijn van stoffen. De ene raakt een omgekeerde sinaasappelkist aan. Een andere lijkkist is niet betaalbaar. Alles zijn ze kwijt. Even krachtig is “Een vrouw opgesloten”. Je ziet enkele ranke vingers tussen de spleten van een houten plaat. “Where are you” is een collage van vuile knuffels en kwijtgeraakte poppen, voor altijd gescheiden van hun speelkameraadjes.

Het thema dood vinden we ook bij Annie Postelmans met Always Love 1 en Always Love 2, een grafzerk aandoend object met een collage van bloemen in zwart-wit achtergelaten voor een overleden geliefde. Een werk dat intens verdriet maar ook talrijke herinneringen oproept.

Een andere opvallende manier van materiaalgebruik zijn de schilderijen op handgeschept papier van Marijke Henkens. Zowel ORBIS als DESOXYRIBONULLEINEZUUR vragen om een aandachtig bekijken.

Askoy II, Natuurinvloeden, De wonderen van de Natuur, Uit de duisternis naar het Licht en Overleg van Martha Wouters schitteren in hun gebruik van kleur. Een intense kleurervaring.

Start to Read is een eigenzinnige en vermakelijke knipoog naar alle start-to aanpakken in de vorm van een struisvogel. Met een eiermolen om je eigen leeslicht van energie te voorzien.  Een originele vondst van Ronny Lenders. De struisvogelkop keert ook terug in Politica del Belgica, een ongezouten spotprent met mix van materialen die de vaderlandse politiek op de korrel neemt. Een loopband met echte ree-schedels is nog zo een kwinkslag: REE-INCARNATIE. Je vraagt je af hoe een mens aan veertig van zulke schedels komt.  Jacht aan de lopende band?

Een ander beeld waar je niet om heen kan is Lakie de Walvis van Steve Joste, met gebruik van plastic flessen en een halfondergedoken walvisbuste kaart hij de verregaande gevolgen van milieuvervuiling aan. Ook zijn Sterkheid en Gevangen Vrijheid, sculpturen met een mix van materialen, blijven bij.

Volgend jaar is de Mine-Art tentoonstelling te gast in het Limburgse Heerlen, aan de overkant van de grens

 

About The Author

Hoofdredacteur

Leave a Reply

Your email address will not be published.